Menu
Amerika / Roadtrips

Onze eerste roadtrip in Amerika van Los Angeles naar Las Vegas

We hebben een rondreis gemaakt in Amerika van 1-5-2008 / 19-5-2008. We zijn hiervan van Los Angeles naar Las Vegas gereden waarbij de de nodige stops onderweg hebben gemaakt.

Het onderstaande verslag is nog niet volledig en wordt nog aangevuld.

Hotels/Overnachtingen
Holiday Inn

Reisverslag
Vandaag zijn we de hele dag in LA geweest. We zijn eerst naar het Hollywood sign gereden (je weet wel dat ding dat je vaak in documentaires ziet). Ik heb er ook een foto van om te bewijzen dat we er zijn geweest.

Vanuit de Hollywood Hills zijn we via Franklin Ave. naar Hollywood Boulevard gereden. Via Hollywood Boulevard zijn we naar Sun Set Boulevard gereden. Vanaf SunSet kun je rechtsafslaan en dan ben je in de duurste postcode van LA, Beverly Hills (90210).

Bij het nemen van een foto daar, ging Fenny helaas door haar enkel. De rit was toen ook ten einde en we zijn snel terug gegaan naar het hotel om de enkel te koelen met ijs. Fenny is achterin gaan zitten en heeft haar voet omhoog gehouden.

Met Fenny in het hotel ben ik op pad gegaan om een enkelbrace en rekverband te halen. Gelukkig was er een Rite-Aid dichtbij het hotel. Zeg maar een drogisterij ter grote van een XL-Albert Heijn, alleen dan als soort van Etos. Ik heb nooit geweten dat er zoveel drogisterij spullen zijn. Gelukkig hadden ze ook 3 soorten enkel braces en veel soorten rekverband.

Nadat Fenny goed verzorgt is achtergelaten ben ik nog op pad gegaan met de Hotelbus (gratis shuttle!) naar Universal Studio’s. Daar hebben ze een groot winkelcentrum bij en daar heb ik dus flink wat inkopen gedaan. Souvernirs en ook een echte Hollywood Fleece trui omdat het de komende dagen wat kouder kan worden, als we verder de bergen in gaan.

Morgen even kijken hoe de enkel het houdt. We moeten dan naar Palm Springs. We zijn van plan om daar nog even te stoppen bij een outlet, maar we moeten even kijken hoe dat gaat. Ik heb nog wel wat spullen nodig, want ik heb 2 t-shirts en 2 broeken meegenomen. Niet echt genoeg dus… Fenny mag dan de auto bewaken (hoeven we de koffers ook niet onbewaakt achter te laten )

03-05-2008 Los Angeles – Palm Springs

Hotels/Overnachtingen
Holiday Inn

Reisverslag
Vandaag zijn we vanuit LA naar Palm Springs gereden. Eerst een heel lang stuk over de I10. Daarbij valt op hoe groot LA en de voorsteden van LA zijn. Je bent dus gewoon 2 uur onderweg op een highway (6 baans en een paar keer in de file) voordat je een beetje uit de bebouwing weg bent.

Langs de weg zijn we gestopt bij de desert hills shopping outlet . Hier heb ik flink wat nieuwe kleding ingeslagen. Ik had ook maar één spijkerbroek en éé t-shirt bij. Voldoende reden dus om bij de Ralph Lauren store even in te slaan. De huidige dollarkoers is ook heel erg fijn op zo’n moment Omdat Fenny niet kon lopen moesten we daar ook iets voor regelen. Het bleek dat we gratis een rolstoel konden krijgen bij het shopping center. Dat was dus mooi meegenomen. Fenny hebben we in een rolstoel gezet en die heb ik de hele weg door de mall rondgereden. Ze kon dan ook meteen fijn zitten toen ik de kleren aan het passen was.

Vanuit het outlet center zijn we naar Palm Springs gereden. Dat is een erg groen gedeelte in de woestijn. Veelal oude mensen die hier hun oude dag slijten. We zijn ingecheckt in het Holiday Inn. Tegenover het HI, was een shopping center. Nadat Fenny op bed was gaan liggen ben ik daar nog even gaan kijken. In eerste instantie alleen maar vage winkeltjes, maar toevallig ook een ‘Ralphs’.
Daar heb ik dus mooi in kunnen slaan (drinken, chips, fruit etc.). Toen weer terug naar het hotel . Daar aangekomen, uitgeput op bed gevallen. Nog even gekeken naar HBO met het gevecht tussen ‘de la Hoya’ en ‘Forbes’, en vervolgens om 8:15 gaan slapen (tis wat met die Jetlag).

04-05-2008 Palm Springs – Laughlin

Hotels/Overnachtingen
Tropicana

Reisverslag
We zijn vroeg opgestaan in Palm Springs (jetlag), om 6:30. Op zoek naar een IHOPje (International House of Pancakes) voor Fenny om te ontbijten. Ze wist nog van de vorige keren in Amerika dat je daar zo enorm lekker kunt ontbijten met pancakes en wilde er graag weer eens heen. We vonden een IHOP downtown en hebben er heerlijk ontbeten. Ik met een ‘beef omelette’. Zeg maar een biefstuk met een ei eromheen. Enorm veel, maar ook enorm lekker! Nadat we die slag hadden gewonnen zijn we eerst gaan tanken. Ook niet makkelijk als je creditcard om een ZIP code vraagt (moeilijk als je in NL woont). Dus maar gewoon aan de balie afrekenen. Toen nog de winkel (Ralphs) in om wat laatste inkopen te doen en het tankstation om te tanken en een wegenkaart te kopen. Het was zondagochtend maar de winkels zijn gewoon open. Het weer was prachtig, strakke blauwe luchten, stralende zon en sochtends vroeg al 25 graden. Palm Springs licht niet voor niets in de woestijn. Zomers kan het er heel erg heet worden, maar mei is een prima tijd om er heen te gaan, wel lekker warm, maar niet te heet.

Terug in het hotel alle kleren die ik heb gekocht opbergen in de koffer. Dat bleek ook nog een heel karwei te zijn. Uiteindelijk zijn we pas om 10:30 onderweg .

Op weg uit Palm Springs komen we ook nog langs een Rabobank! Geen idee dat ze die ook in Amerika hadden…
Van Palm Springs komen in Palm Desert en Indian Wells. Allemaal een zelfde soort stadjes met grote malls en zelfde eetgelegenheden.

Vandaaruit rijden we naar het Joshua Tree National Park. Naar deze boom (eigenlijk is het een plant) is een album van U2 vernoemd. Anton Corbijn heeft in dit park de bandleden op de foto gezet met op de achtergrond een Joshua Tree. We hebben er in elk geval veel gezien. We hebben redelijk wat uren doorgebracht in het park en steeds gekeken naar de uitleg op de borden waardoor we heel wat opgestoken hebben over het woestijngebeuren. De entree voor het park was 15 dollar, maar we hebben meteen een Nationale Parken-pas gekocht voor 80 dollar, omdat dat voordeliger is met alle parken die we nog gaan bezoeken.

Vanuit het park zijn we naar Laughlin gegaan. Dat is volgens Holland International het nieuwe Las Vegas. Nou, dat is het dus niet! Het kan nog niet tippen aan Las Vegas, maar het is wel heeeel erg leuk om te zien . Het bestaat vooral uit blanke arme Amerikanen, van wie er eentje ook nog een petje op had met de tekst ‘White Trash’. Dat is ook precies de omschrijving van wat er zit. Er staan een heleboel gokkasten, het rammelt het rinkelt en je ziet er veel flessen bier en shirtjes die tot de navel open staan. Echt geweldig! Het is zeg maar de ‘poor mans Las Vegas’. Het hotel kostte ook geen deuk ($50) en was een van de beste die ze hebben. We zijn nog even wat gaan eten en het casino in gelopen. Wat dollars weggemikt in 2 kasten (zodat we gratis drankjes kregen) en op tijd weer naar bed gegaan. Morgen is een drukke dag met veel kilometers naar Sedona.

05-05-2008 Laughlin – Sedona

Hotels/Overnachtingen
Hampton Inn

Reisverslag
Vandaag gaan we op weg naar Sedona. Sedona is een klein stadje dat wordt aangeduid als het mooiste stadje van de VS. We staan bijtijds op in Laughlin om eerst te gaan kijken naar het ontbijtbuffet. Voor $6,99 kun je jezelf daar geen deuk aan vallen. En idd het is goed te eten (fruit, cola, appelsap, ei en bacon), de hoeksteen van elk voedzaam ontbijt Ook nu is weer goed te zien dat Laughlin een bepaald soort type mensen aantrekt. Ook is het ongelooflijk om te zien dat ondertussen er al weer diverse mensen achter een gokkast zitten, het moet nog 8.30 uur worden!! Ook is het een bijzondere ervaring om op te staan en vanuit de hotelkamer de stralende zon (het is prachtig weer, strakke blauwe lucht, volop zon, 30 graden) te zien om dan met de lift van de 8e verdieping naar de begane grond te gaan en in een donker casino zonder daglicht te komen. Geen zon, geen blauwe luchten, alleen maar flikkerende lichtjes en lampjes op de speelautomaten. Bizar.

We zorgen dat we een beetje bijtijds op pad zijn (voor 10:00 uur) omdat we gisteren een beetje in tijdnood kwamen. Dat willen we vandaag voorkomen want we moeten tenslotte een heel eind rijden.

Eerst gaan we naar het westernstadje Oatman. Daarvoor rijden we eerst nog een stuk over de Route 66. Ik moet zeggen een heel erg mooi stukje weg! Het ademt echt de sfeer van het wilde westen. Lange stukken asfalt die rechtdoor lopen. Echt heel mooi. Oatman zelf is een stad met houten huizen volledig gericht op toeristen. Zo lopen er ook nog ezels. Het ziet er wel erg mooi uit en ze hebben nog een hoop authentieke dingen waaronder houten trottoirs. Fenny kan gelukkig al weer aardig vooruit, dus we lopen de hele straat door tot het einde.

Na Oatman gaat de route gaat over route 66 naar de I40 (interstate, grote snelweg). Dit gedeelte van route 66 is heel anders dan de lange eindeloze weg die vaak geassocieerd wordt met route. Hier is route 66 een smalle bergweg die ontelbaar veel bochten maakt door de bergen. De uitzichten zijn adembenemend en het is een prachtige route. Bij Kingman gaan we op de I-40 waardoor we in korte tijd veel kilometers kunnen afleggen. Toch is ook deze weg niet minder mooi. Eindelijke vlakten, bergen, prairie, het uitzicht is enorm mooi en afwisselend. Daarbij gerekend de strakblauwe luchten met hier en daar wat witte wolkjes en de heerlijke zon, en het plaatje is compleet. We rijden de I-40 een heel eind (we stoppen nog voor een verse beker Diet Coke en wat mcNuggets) tot Seligman waar we even stoppen om te tanken. Seligman is bekend als een oorspronkelijk route 66-stadje. Wat opvalt zijn vooral de toeristenwinkels maar weinig oude jaren-50 sfeer. Bij Seligman gaan we weer een stukje de oude route 66 op tot aan Ashfork. Vandaar gaan we verder op de 89 en vervolgens de 89a op weg naar het mijnstadje Jerome. De 89a is een weg van 12 mijl met 152 bochten en dat merk je. Het was in elk geval goed opletten en bij een uitkijkpunt kom ik erachter dat ik toch wat stijf in mijn kuiten ben van het vele sturen, remmen en ingespannen opletten. Maar goed we zijn uiteindelijk in Jerome aangekomen. Het was een spookstad (kopermijnstadje), maar nu zitten er vooral kunsternaars. Wel aardig om te zien. De uitzichten zijn echter nog veel mooier, echt prachtig om te zien.

Vanuit Jerome door naar Sedona. Hier wordt de omgeving rood en de bergen die rondom het dorpje liggen zijn ook allemaal rood. We slapen in de lokale Hampton Inn. Een prima hotel met fijne bedden, gratis Wifi, goede badkamer etc. Een prima keuze! Daarna nog even door naar de hoofdstraat van Sedona. Daar hebben we wat souvenirs (en fudge) gekocht en even rondgelopen. Terug op zoek naar de lokale pizzeria, die volgens de Tripadvisor site een hele goede moet zijn. Daar hebben we nog wat gegeten (voorgerecht en hoofdgerecht). De helft konden we weer meenemen in een doggybag omdat het weer zo ontiegelijk veel was… We hebben een magnetron op de kamer, dus misschien morgen pizza als ontbijt (bleeeehhhh, moet er nu niet aan denken). We hebben hier ook een ontbijt dus we zullen het morgen wel zien. Tot zover, morgen gaan we op pad naar de Grand Canyon. Ook weer een mooie trip!

06-05-2008 Sedona – Grand Canyon

Hotels/Overnachtingen
Holiday Inn Express

Reisverslag
Vandaag gaan we van Sedona naar de Grand Canyon. Bij het vertrek vanuit Sedona doen we eerst nog even de Seven Mile Loop. Een mooie rondrit door de rode bergen rondom Sedona. Van daaruit gaan we via interstate 17 en interstate 40 naar het dorpje Williams aan Route 66. Het weer onderweg is niet best, maar als we in Williams aankomen klaart het weer op.

Williams is een heel mooi stadje waar de sfeer van Route 66 nog echt leeft. Het stadje bestaat eigenlijk maar uit 2 wegen en een heleboel oude gebouwen uit de 60er jaren. Er is nog een orginele diner en ook 2 motels die nog uit die tijd stammen. We hebben er heerlijk in de diner gegeten (waar de serveerster ongeveer 80 jaar was, hoezo doorwerken na je 65ste…). Ik heb nog getankt bij een oude pomp die je zelf aan en uit moest zetten met een hendel (hadden we vroeger in NL ook).

Van Williams uit zijn we de highway opgegaan naar Tusayan. Die weg heb ik in oktober ook al een keer gereden toen we in Vegas waren. Na een uur zijn we aangekomen in Tusayan. Het plaatje bestaande uit 3 hotels een Wendy een mcDonalds en een IMAX theater. De vorige keer sliepen we in The Grand (Hotel), maar nu hebben we gekozen voor de Holiday Inn Express. Check-in was redelijk druk, maar het verliep allemaal voorspoedig. Op de parkeerplaats kwamen we natuurlijk ook al meteen weer Nederlanders tegen. Die waren er trouwens genoeg in de Canyon (ook met kinderen gezien de mei vakantie). We hebben de spullen op de kamer neergelegd en zijn de Canyon ingereden. Dat is en blijft een machtig gezicht. Je kan wel uitleggen hoe groots het is, maar als je het niet gezien hebt, is het moeilijk te bevatten. We zijn ook nog even naar het bezoekscentrum geweest en hebben er nog wat inkopen gedaan. Weer terug naar het hotel even opfrissen en door naar het IMAX theater.
Daar draaide een film van de Grand Canyon. Op zich best een leuke film (al duurt hij maar 35 minuten).

We gaan van het IMAX theater naar The Grand om wat te eten en om te genieten van de ‘Native American Dancers’. Ik heb ze vorige keer gezien en je lacht je een breuk. We beginnen de avond met Buck onze country zanger, die best een aardig deuntje op zijn Banjo weggeeft. De ober (indiaan) wil ons niet helpen omdat we aan de verkeerde kant van het hekje zitten (we zitten in de Bar en niet in het restaurant). De barkeeper die ook het eten moet doen is vanavond alleen en kan het eigenlijk allemaal niet aan. Het is beroerd om te zien hoe onvriendelijke die indianen zijn als het op gastvrijheid aankomt. Zoals je hier vaak hoort ‘They Couldn’t Care Less…’. Maar goed, onze Barkeeper (geen indiaan) doet erg zijn best en we krijgen zowaar wat te eten (nog warm ook ). Daarbij is aan een tafeltje zitten met een Blue Moon biertje en luisteren naar Buck ook geen straf
Als de dansers hun opwachting maken is het helemaal dolle pret. Zelden zo een droevig iets gezien. De chieft staat wat te murmelen en de danser doen iets wat op jumpstyle lijkt. Ze doen ook allemaal iets anders dus het is niet echt geloofwaardig. De enige die een echt act kan is een indiaan met hoepels. Daar is die best goed in, maar die hoort eerder op de kermis dan bij een Native American Dancer show… Het is echter wel geweldig om te zien. Zeker als je ziet hoe serieus het publiek (65+ witte amerikanen er op reageert).

Aan het einde van de avond lekker terug naar het hotel en de volgende morgen weer vroeg naar de Canyon.

07-05-2008 Grand Canyon – Monument Valley

Hotels/Overnachtingen
Hampton Inn

Reisverslag
Het is 7 mei en we gaan vroeg op pad om de Grand Canyon via de East-exit te verlaten. Eerst het gratis ontbijt van het Holiday Inn Express, dat leek wel een slagveld. Wij dachten vroeg te zijn, maar dat waren de andere gasten ook (veel nederlanders had ik al gezegd). Met wat koffie en sinaasappelsap hebben we het wel gehad. Snel de koffers inladen en een kop koffie ‘to go’ meenemen en weer de Canyon in. We hebben zowat elk punt om te stoppen wel gehad. Heel veel foto’s gemaakt, maar je kunt de echte grootsheid van de Canyon toch niet vastleggen. Toen we aan het oosten de Canyon zijn uitgereden zijn we doorgereden naar Monument Valley (nog een aardige rit van zo’n 3 uur).

Bij Kayenta aangekomen ingecheckt in het Hampton Inn. De tijd staat hier een uur verder (vreemd hoor, ze hebben hier links en rechts verschillende tijden in hetzelfde gebied, Fenny zegt dat het iets met zomer een wintertijd te maken heeft). Kayenta is niet veel meer dan wat Hotels een shopping mall (z’n beste tijd gehad, maar wel een Cinema), een Burger King en een mcDonalds. Nadat we koffers hebben afgegooid rijden we verder richting Monument Valley. Die rotsen e.d zien er erg mooi uit. Dit gebied is het decor van veel Cowboy films (John Wayne) en die heb ik in het verleden veel gezien (duits gesproken weliswaar, maar toch). Het gebied komt me dan ook zeer bekend voor. We rijden in eerste instantie de ingang voorbij, maar komen na een km of 10 op onze schreden terug en we hebben de ingang alsnog gevonden. Daar be(s)talen we $5 per persoon om binnen te mogen. Na 25 meter de parkeerplaats op (hebben we daar $10 voor betaald?!?). We besluiten om de onverharde route te gaan rijden door Monument Valley. Volgens Fenny kunnen personenauto’s deze onverharde weg nemen, dus moeten wij het met een Jeep zeker kunnen. Nou, ik heb aardig wat personen auto’s gezien, maar ik was zeer blij dat we een Jeep hadden. Wat een weg!! Enorme kuilen, los zand etc. etc. Het was een mooie off-road ervaring die Fenny al veel te lang duurde. We zijn na 20 minuten dan ook weer omgedraaid om dezelfde weg weer terug te rijden. In de tussentijd verschillende personenauto’s zien ploeteren om weer een berg met los zand op te komen (die wij gelukkig makkelijk konden nemen).

In het visitor center nog twee souvenirs gekocht en kennis gemaakt met een aardige indiaanse die alleen ‘fourteen’ uit kon brengen, als het bedrag in dollars dat ik moest betalen. Mijn ‘Thank You’ en ‘How are you’ bleven onbeantwoord (vreemde lui, die Winnetoe’s)….

In het Hotel teruggekomen nog even de shopping mall bezocht (triest…), maar wel een aardige indiaanse tegengekomen. We mochten voor aan de kassa en ze zei ook nog meer dan twee woorden tegen ons (het kan dus toch ).

Wij zijn bij uitzondering in het hotel blijven eten (doen we anders nooit, maar we hadden keuze tussen Burger King, mcDonalds en de Blue Coffeepot). Dat bleek een goede keuze te zijn (lekker forel en mexicaans). Vanavond op tijd naar bed, want morgen staat er weer een grote rit naar Bryce Canyon op het programma.

Nog geen reacties

    Laat een reactie achter