Dag 4 Hannibal – Springfield

De dag begon vroeg met een schitterende zonsopkomst over de Mississippi, mooi uitzicht vanuit onze hotelkamer. Na een snel ontbijtje in de auto gesprongen op weg naar St Louis, waar we een bezoek gingen brengen aan de Gateway Arch. Dat is een nationaal park waar we nog geen stempel in het boek van hadden.

Na een rit van een kleine twee uur kwamen we iets na negenen aan in St Louis. We parkeerden in een garage en liepen buiten meteen tegen het stadion van de Cardinals aan, die vanavond een wedstrijd hebben. Na een korte wandeling stonden we aan de voet van de Gateway Arch, met zijn 192 meter hoogte echt indrukwekkend om onderaan te staan. We kochten een kaartje voor de tramrit door de binnenkant van de boog. Je gaat in een kleine pod helemaal omhoog in de Arch, en daar heb je een schitterend uitzicht over St Louis en de Mississippi. Het weer werkte ook geweldig mee, stralende zon en strakblauwe lucht.

Na de Arch pikten we de oude route 66 op door het beginnen met een ijsje bij de wereldberoemde frozen custard van Ted Drewes. Die ijswinkel zit al decennialang aan Route 66. Vanaf deze stop zijn we obegonnen met het verzamelen van stempels in ons Route 66-paspoort, leuk om bij te houden onderweg.

Van daaruit door naar het Route 66 State Park, waar nog een oude brug van Route 66 ligt. De nieuwe weg loopt er inmiddels als snelweg langs, maar de restanten van de oude brug zijn er nog.

In dit gedeelte van Missouri is er nog heel veel originele weg over. Langs de weg zijn er zoveel herinneringen, oude motels, benzinestations, autowasplaatsen, en allerlei roadside attracties. Echt veel te veel om allemaal bij te stoppen, we zagen de tijd veel te snel gaan.

Ook hadden we een heel onverwachte niet geplande stop in Pacific die eruitziet als een oud tankstation. Daar bleek een gepensioneerde man een hobby te hebben gemaakt van Route 66, en hij nodigde ons uit om binnen te kijken. Geen officiële stop, maar er stond een enorme verzameling memorabilia en twee oude Fords, alles zelf compleet gerestaureerd. Hij vertelde er vol trots over, en het was echt mooi om te zien.

Onderweg reden we ook door de Ozarks, een prachtig heuvelachtig gebied, een fijne afwisseling met alle maisvelden van gisteren en vanochtend. We kwamen langs plaatsjes als Cuba waar we nog een foto bij het bekende Wagon Wheel Motel maakten, een van de iconische Route 66-stops.

Daarna volgde de op één na grootste stoel van de VS, waar we een foto van maakten, deze keer zo groot dat Patrick er in elk geval niet in kon gaan zitten. De volgende stop was Uranus, een beetje kitscherige over the top plek waar de nodige grappen over gemaakt worden. Ze zijn er in elk geval beroemd om de fudge, en die namen we dan ook mee.

De laatste stop was bij Buc-ee’s, waar we stopten om te tanken. Buc-ee’s is een begrip in Amerika: er staan letterlijk honderd pompen en een enorme winkel erbij met van alles en nog wat. Het logo is een soort bever en die staat dan ook overal op. We namen een paar souvenirs mee en reden door naar onze slaapplek van die avond in Springfield. We sliepen in het Hampton Inn, met een Ruby Tuesday tegenover ons hotel. Daar hadden we zo’n tien jaar geleden voor het laatst gegeten, dus dat gingen we nu weer doen. De BBQ-ribs en Blue Moon smaakten uitstekend.

Wat een heerlijke dag, met heel veel indrukken, we zitten er helemaal in. Benieuwd wat de route van morgen brengt!