Dag 12 Rapid City – Mitchell

Na heerlijk geslapen te hebben doen we de gordijnen open en.. zien we helemaal niks. Alles is grijs, verscholen onder een dikke laag mist. En het moet vandaag nog 35 graden worden met strakblauwe luchten was ons beloofd. Maar dat is op dit moment moeilijk voor te stellen. Eerst maar eens een ontbijtje in het Best Western waar we nu slapen. Gelukkig hebben ze ook hun eigen versie van wafels, en het ontbijtbuffet is ook hier weer prima.

Na het ontbijt gaan we op pad en heel langzaam begint gelukkig de mist wat op te trekken. Toch besluiten we om, in plaats van rechtstreeks naar Badlands te gaan, eerst naar de Minuteman Missile National Historic Site te rijden. Daar wilden we eigenlijk later op de dag naar toe, maar hopelijk trekt de mist dan nu ondertussen verder op. Het is een heel indrukwekkend museum over de wapenwedloop met de Sovjets. Hier in South Dakota liggen honderden raketsilo’s verscholen in de prairie, ten tijde van de koude oorlog waren deze gevuld met nucleaire lading. Vooral het filmpje van Duck & Cover is heel apart. De tentoonstelling lijkt enerzijds als iets uit een ver verleden, maar voelt tegelijk actueler dan ooit. Een ongelooflijk indrukwekkende plek om even bij stil te staan.

Na het museum rijden we naar de ingang van ons laatste nationale park van deze reis: de Badlands. Een prachtig park. We waren hier ook al in 2023, maar dit keer hebben we meer tijd gepland en kunnen we ook echt een trail lopen om de Badlands in trekken. Inmiddels breekt de zon gelukkig echt helemaal door en zijn daar eindelijk de strakblauwe luchten. We hebben ineens zonnebrand en een petje nodig in plaats van een jas en lange broek. We wandelen een heel erg mooie route van gele paaltjes over de Door en Window Trail. Zo onwerkelijk om midden in deze woestenij te lopen en klimmen. Het is zonder twijfel een van de mooiere nationale parken die we deze reis hebben gezien, en we genieten ook volop van alle uitzichtpunten langs de route.

We besluiten het park uit te rijden via de onverharde Sage Creek Rim Road. Zo komen we langs Roberts Prairie Dog Town, waar we weer een hele kolonie prairiedogs zien. Wat een grappige beestjes zijn het toch om naar te kijken. En als bonus staan er ook nog wat bizons in het veld erachter.

Omdat het inmiddels 14:30 uur is, gaan we snel door naar het plaatsje Wall. Wall staat bekend om zijn enorme winkel/drugstore, die al zo’n 200 kilometer van tevoren wordt aangekondigd langs de weg. De store bestaat al 95 jaar en is echt gigantisch groot. Super kitscherig, maar wel echt heel erg leuk. We nemen wat van hun beroemde donuts mee voor onderweg (die overigens zeker niet de beste zijn die ooit hebben gehad 😉 en gaan op weg naar Mitchell, onze overnachtingsplaats van vandaag.

Het is nog zo’n drie uur rijden naar Mitchell. De rit brengt ons van de droge prairie naar sappig groen grasland. Kilometerslange velden met maïs en zonnebloemen glijden voorbij, en na drie uur rijden komen we rond 19:15 uur aan in Mitchell. We zijn ondertussen weer een tijdsgrens gepasseerd dus voor ons gevoel is het pas 18:15 uur. Onderweg zijn we letterlijk twee dorpjes gepasseerd, voor de rest alleen boerenland en enorme leegtes, zover het oog reikt.

Naast het hotel zit een Ruby Tuesday waar we weer heerlijk eten: een visje, spareribs en een Blue Moon erbij. Een geweldige afsluiter van weer een prachtige dag!