Patrick 
De dag begon een beetje anders dan gepland. ’s Nachts zag Patrick plotseling tot zijn schrik een grote kakkerlak in de kamer. En hoewel hij hem snel gevangen had, sliepen we toch niet echt rustig meer daarna. Vroeg in de ochtend besloten we daarom eerst om een andere kamer te vragen. Maar toen de receptioniste vertelde dat ze pas geleden nog gespoten hadden tegen kakkerlakken en ander ongedierte besloten we toch maar de tweede nacht in dit hotel te annuleren en een ander hotel te boeken.
Uiteraard lieten we het de stemming niet bederven en er was zelfs een voordeel: omdat we zoveel vroeger waren opgestaan, waren we ook veel eerder dan gepland bij ons eerste doel van vandaag: Arches National Park. De ranger bij het toegangshokje zag ons roze Nederlandse rijbewijs en toverde zo een Nederlandstalige folder met kaart tevoorschijn, iets wat we nog nooit meegemaakt hadden.
Arches (stenen bogen) is een park dat zijn naam volledig waarmaakt. Met meer dan 2000 natuurlijke stenen bogen is het de grootste concentratie van bogen ter wereld. We liepen drie prachtige routes: eerst naar Double Arch, toen de trail langs North Arch, South Arch en Turret Arch, en als derde en mooiste de route naar het uitkijkpunt op Delicate Arch: de iconische boog die op elk Utah-nummerbord staat. Die laatste hike was best pittig, een flinke steile klim omhoog, maar dankzij onze trainingen in de sportschool geen enkel probleem. Zo fijn om te merken dat je gewoon alle trails kunt lopen zonder moe te worden.
Het was ook extra bijzonder om hier terug te zijn, precies 10 jaar geleden waren we hier en in de andere parken van deze roadtrip, samen met Rinus en Marion, ter gelegenheid van zijn 70e verjaardag. Mooie herinneringen en fijn om nu op dezelfde plekken terug te komen. Toen we rond het middaguur alles gezien hadden, nog even de stempel gehaald bij het visitor center, en zo hadden we weer een mooi vakje vol in het boek.
Daarna door naar Canyonlands National Park. Waar Arches compact en toegankelijk is, is Canyonlands groot, ruig en uitgestrekt. De Colorado en Green River hebben hier door miljoenen jaren een enorm labyrint van canyons, mesas en rotsplateaus uitgesleten. We liepen hier de trail naar Mesa Arch, continu stijgen en dalen, goed voor de kuiten, en zo de moeite waard. Vanonder de arch kijk je uit over een landschap dat zo immens is dat het bijna niet te bevatten is. Ook hier weer dezelfde plekken als tien jaar geleden, maar zo mooi dat het blijft verbazen hoe ongelooflijk prachtig de natuur kan zijn.
Na ook hier de stempel weer gehaald te hebben gingen we rond half vier inchecken bij ons 2e hotel in Moab. We hadden een prima kamer, geen kakkerlakken, alles goed. En daarna meteen weer de auto in voor de prachtige scenic drive rit via Route 128 langs de Colorado River. De weg slingert langs de oever van de rivier, met aan de ene kant het water en aan de andere kant enorme rode rotswanden die recht omhoog schieten. Rustig, schilderachtig en een perfecte afsluiting van een volle dag.
Terug in Moab eerst maar gaan eten. We belandden in een (te) super hip tentje, maar hadden gelukkig nog een van de weinige comfortabele stoelen te pakken. De meeste andere mensen zaten er super ongemakkelijk maar wel heel fancy te zitten. Overigens was het eten behalve erg hip ook echt lekker, dus helemaal prima. Terug in het hotel nog even een wasje gedaan en keken we weer terug op een geweldige dag😊