Patrick 
Weer op tijd vertrokken vanuit Ely, reden we het laatste stuk van Highway 50. Het was schitterend en zo stil en verlaten, heerlijk.
Onze eerste stop was het Great Basin National Park voor de laatste stempel van de loneliest road en de stempel in ons nationale parken-boek.
Het Great Basin NP is eigenlijk een beetje een sneu park: het ligt heel ver van alles af en nog zieliger: het heeft geen echte blikvanger. Great Basin staat voor het Grote Bekken, een reusachtig gebied van vele honderden kilometers, waar al het water naartoe stroomt maar nooit de zee bereikt. Interessant om te weten, maar niet iets wat je kunt fotograferen.
De volgende stop was de verrassing van de dag: Kolob Canyons, het stille noordelijke deel van Zion National Park dat de meeste mensen overslaan. Dieprode rotsformaties, geen drukte, een prachtige scenic drive, we hebben het meteen op ons lijstje gezet voor een volgende keer, ook om hier een keer echt een trail te lopen.
Hierna gingen we naar het hoofdgedeelte van Zion. Dat was wel even schakelen want het was het tegenovergestelde: zo ontzettend druk. Files, touringcars, lange rijen bij het visitor center. Snel de stempel gehaald en weer gauw op pad. Bij de grens van Nevada naar Utah waren we ook al een uur ‘kwijtgeraakt’ door het verspringen van de tijdzone. Het voelde nog steeds als 15:00 uur maar de klok zei al 16:00 uur dus we moesten sowieso weer verder.
De rit dwars door het park, van de westkant naar de oostkant door de enorme canyon en door een tunnel die in de jaren dertig met de hand in de rots werd uitgehakt, is zo spectaculair. Hoe druk ook, dit blijft een van de mooiste wegen die je kunt rijden, echt prachtig.
Onderweg naar ons derde park kwamen we door Red Canyon, een soort voorproefje met felrode rotsen en twee stenen bogen waar je gewoon met de auto onderdoor rijdt.
Om 19:00 uur ingecheckt in het hotel bij Bryce Canyon, en meteen weer de auto in voor de zonsondergang bij Sunset Point. Terwijl de zon zakte kleurden de hoodoos, de duizenden rotsnaalden waar Bryce bekend om staat, in steeds diepere tinten rood en oranje. Op foto’s bijna niet te vangen. In het echt gewoon ongelofelijk mooi.
De stempel van Bryce bewaren we voor morgen: het visitor center was om 20:00 uur dicht. Maar dat geeft niet, we komen er morgenochtend toch nog uitgebreid, het grote voordeel van bij het park zelf overnachten, zodat we direct voor de drukte al naar binnen kunnen. 😊