Patrick 
De dag begon op tijd, na de mooie zonsopkomst boven het meer van Tahoe zaten we rond halfacht al aan het ontbijt bij Bert’s Café, een authentieke Amerikaanse diner zoals je ze in films ziet, maar zelden nog in het echt. Het ontbijt was prima en de sfeer echt gezellig, super begin van de dag.
Hierna op pad richting Carson City, de hoofdstad van Nevada. Waar de afgelopen dagen alles in het teken stond van de goudkoorts in Californië, was het nu de Silver Rush van de jaren 1860, toen in Nevada zilver werd gevonden.
Eerste stop was het visitor center voor een Highway 50 paspoort waar we stempels in kunnen verzamelen van de 6 dorpjes langs deze ruim 515 kilometer lange weg. Het heet niet voor niets de ‘eenzaamste weg van Amerika’, behalve een lege woestijn en hoge bergen is er verder echt niets tussen die dorpjes.
Daarom gingen we eerst nog een kijkje nemen in het Nevada State Capitol. Het witte gebouw met koepel stamt uit 1871 en is nog altijd gewoon in gebruik, we konden zo naar de kamer van de gouverneur van Nevada. Dit is in het kader van de democratie dat ‘de mensen’ altijd gratis moeten kunnen binnenkijken bij de regering. Binnen allemaal marmeren vloeren, houten betimmeringen en rijen portretten van gouverneurs die je ernstig aankijken. Echt gaaf en indrukwekkend om te zien
Via Dayton waar we de volgende stempel kregen in een bankgebouw, reden we door naar Fallon, het derde plaatsje langs route 50. Hier konden we de stempel halen in de City hall, het gemeentehuis, waar we zeer vriendelijk werden geholpen en uitgenodigd om ook weer rond te kijken.
Fallon zelf stelt niet veel voor, maar het heeft wel een bijzondere basis: de Naval Air Station Fallon, thuisbasis van het beroemde TOPGUN-programma, ja, die van de film. Hier worden de beste gevechtspiloten van de Amerikaanse marine getraind. Je mag uiteraard de basis niet op maar konden wel zien hoe straaljagers opstegen en laag overvlogen. Geweldig om mee te maken.
Vervolgens weer verder over de US-50 naar Austin. Mijlenver niets dan droge vlakte en af en toe een berg aan de horizon. Austin zelf is nauwelijks meer dan een handjevol huizen op een heuvel en een visitor center.
Een heel erg oud vrouwtje stempelde het paspoort en toen was ze nog niet klaar: er kwamen ook stickers bij en ze gaf ons zelfs een speciale sjaal, superaardig.
Austin ligt op de route van de Pony Express, de postdienst die van 1860 tot 1861 bereden koeriers op volle snelheid van Missouri naar Californië stuurde. Die geschiedenis is hier overal te zien, in monumenten en borden langs de weg.
Door naar het volgende plaatsje: Eureka. Hier moesten we voor 17:00 uur bij het Opera house zijn om nog een stempel te kunnen krijgen. Gelukkig haalden we het op tijd, en kregen we er zelfs nog een spontane privé rondleiding van de dame met de stempel. Het Opera House is een prachtig bewaard gebouw uit de tijd van de zilvermijnbouw. Het opende in 1880 en was destijds het sociale middelpunt van de streek, waar mijnwerkers na weken hard werken even konden ontspannen met theater en muziek. Het is nog steeds in gebruik en daarom vandaag langer open vanwege een event van de future farmers association.
Op aanraden van de super vriendelijke opera house mevrouw staken we ook nog de straat over naar het courthouse. En wat een tip was dat. Een echte Amerikaanse rechtszaal, precies zoals je het van tv kent maar dan echt: hoge plafonds, houten banken, een rechterszetel die meteen duidelijk maakt wie hier de baas is, stoelen voor de jury, een geweer aan de muur, alles nog zoals het al meer dan 100 jaar geleden was ingericht.
Hierna reden we snel door naar onze laatste stop vandaag: Ely waar we onze 6e stempel kregen en we bleven overnachten. Moe maar voldaan, wat een heerlijke dag was dit. We zijn zo’n 12 uur op pad geweest en hebben weer volop genoten.
Morgen op pad naar 4 nationale parken voor weer heel andere stempels 🙂