Patrick 
Vandaag zat er geen ontbijt bij de kamer, dus begonnen we met een picknick op bed met crackers, ook lekker😄
Daarna weer met de auto naar de Grand Canyon waar we vervolgens de shuttlebus van de rode lijn pakten richting Hermits Rest, het verste punt aan de westkant. We hadden al zo vaak dit punt op de kaart gezien maar altijd gedacht “dat is voor echte hikers, daar zullen wij nooit komen”. Maar nu stonden we er toch, we horen tegenwoordig zelf ook bij de hikers 😉 wat een geweldig gevoel.
Afgelopen september hadden we al voor het eerst een grote hike langs de rim gemaakt en nu gingen we nog verder. Het is zo geweldig om zo langs de rand te lopen, helemaal alleen zonder de drukte en dan met dat uitzicht. De Grand Canyon verveelt nooit, hoe vaak we er al geweest zijn, iedere keer als ik aan die rand staat en besef hoe diep, hoe breed en hoe oud dit allemaal is, dan geniet ik weer volop, zo bijzonder en ongelofelijk mooi.
Toen we ons hadden laten afzetten bij het laatste punt, liepen we vandaar dus terug richting het beginpunt. Steeds wisselende uitzichten over de canyon, elke bocht weer anders. Wel stond er in het tweede gedeelte helaas behoorlijk veel bos in de weg voor het uitzicht, maar de momenten waarop we de canyon dan weer wel volledig konden zien, maakte dat meer dan goed.
Tegen twaalven hebben we de bus terug genomen en nog even langs het visitor center voor jawel, weer een stempel. Een laatste foto bij het bord en toen op weg naar Williams.
In Williams begonnen we een nieuw avontuur: Route 66. Dit jaar bestaat de legendarische weg precies 100 jaar: de weg is officieel geopend in 1926, van Chicago tot Los Angeles, ruim 4000 kilometer dwars door het hart van Amerika. We aten lunch in een originele jaren 50 – diner en in het visitor center in Williams kochten we een speciaal herdenkings Route 66 stempelboekje voor maar liefst $1,66. Daarmee kun je stempels verzamelen voor het gedeelte van Route 66 dat door de staat Arizona loopt, precies waar we vandaag en morgen rijden. Voor een officieel certificaat heb je minimaal 7 stempels nodig, en dat halen we makkelijk want de stops staan toch al op ons programma.
Deze vakantie staat wel helemaal in het teken van stempels scoren, deze hadden we vooraf niet bedacht. Maar goed, de eerste
Route 66 stempel dus gescoord in Williams, daarna door naar Ash Fork waar we net voor 16:00 uur en sluitingstijd het kleine museumpje binnenliepen voor de tweede stempel. Ash Fork was ooit een belangrijk knooppunt op de oude spoorlijn en Route 66, maar vandaag de dag is er weinig meer te beleven.
Na Ash Fork reden we door naar Seligman voor de 3e stempel die we konden halen in winkel en barbershop van Angel Delgadillo. Angel is inmiddels 100 jaar oud en een levende legende. In 1987, toen Route 66 al jaren officieel van de kaart was en de meeste stadjes langs de route langzaam leegliepen, richtte hij de Historic Route 66 Association of Arizona op. Zijn missie: de route bewaren en weer op de kaart zetten. Wat een marketeer is hij want dat is meer dan gelukt. Dankzij hem kent vandaag de dag iedereen route 66 en heeft de Mother Road een nieuw leven gekregen.
Hierna reden we het langst ononderbroken bewaard gebleven stuk van de originele Route 66, uitgestrekt, leeg, eindeloos, geen drukte, heerlijk om te rijden. Daarna nog één stempel-stop voor vandaag: Hackberry General Store, een van de meest fotogenieke plekken op de hele route. Een oude winkel vol vintage spullen, klassieke auto’s op het erf en Route 66-memorabilia van vloer tot plafond.
Met de ondergaande zon reden we vervolgens de laatste kilometers naar Laughlin, waar we om 19:00 uur aankwamen en incheckten in ons hotel aan de Colorado River. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot 109 graden Fahrenheit: oftewel 43 graden Celsius. Pfoe, dat is echt behoorlijk warm. Maar verder goed te doen, en eerlijk gezegd past dit ook helemaal bij dit gedeelte, het voelt helemaal zo als zomervakantie in Amerika altijd voelt, heerlijk! Morgen op weg naar Vegas waar het al net zo warm zal zijn☀️