Patrick 
Na twee dagen tussen de rode rotsen, prachtige trails, geweldige parken en één ongewenste hotelgast verlieten we vandaag Moab richting het zuiden. Het was weer prachtig weer, net als de afgelopen dagen: strakblauwe lucht, volop zon en een graad of 25. Super lekker en perfect voor een roadtrip, mei is echt de beste maand voor het zuidwesten van Amerika.
Naast de schitterende omgeving was de eerste highlight van de dag de Moki Dugway: een onverharde gravel bergweg die in korte tijd via heel scherpe haarspeldbochten een enorme hoogte overbrugt, met uitzichten over de vlaktes van Utah. De weg is echt niets voor mensen met hoogtevrees, maar voor de rest is het een absolute spectaculaire aanrader.
Daarna naar Gooseneck State Park, waar de San Juan River in miljoenen jaar tijd zijn loop heeft uitgesleten in het rotsplateau. Vanaf het uitkijkpunt kijk je neer op de rivier die als een aantal ganzennekken door de canyon kronkelt.
Vanaf hier kun je heel in de verte ook Monument Valley al zien liggen. Voor mij persoonlijk mijn alltime favoriet. Die prachtige rode bergen die omhoog steken tegen een strakblauwe lucht. Met het zonnige weer was het vandaag extra spectaculair, maar helaas, zoals met alle andere natuurervaringen doen de foto’s geen recht, hoewel ik maar blijf proberen 😉
Bij Monument Valley passeerden we de grens van Utah naar Arizona, en dat verschil merk je meteen. Utah is de staat van de goed onderhouden wegen, nette bermen en aangeharkte tuintjes. Arizona voelt veel rauwer en ongepolijster, de wegen zijn minder glad, de bermen rommeliger, autowrakken rondom vervallen huisjes en lege verkoopstalletjes. Een groot deel van deze route loopt dwars door de Navajo Nation, het grootste indianenreservaat van Amerika, en de armoede die je daar ziet is echt verschrikkelijk wat meteen begint aan de andere kant van de staatsgrens. Hoe slecht en hobbelig de weg door het reservaat was merkten we pas goed toen we daarna een flesje cola openmaakten, dat bruiste alle kanten op door al het schudden. Gelukkig droogde mijn broek snel op maar ik moet helaas wel weer een wasje gaan draaien 😉
Via de oostkant reden we de Grand Canyon binnen, veel rustiger en minder druk dan de zuidrand. Eerste stop was de Desert View Watchtower, een imposante stenen toren uit 1932 die aan de rand van de canyon staat. We kwamen er gelukkig nog net voor zes uur aan, dus ook hier hebben we de stempel binnen.
Vlak langs het voetpad zagen we een slang die door de berm gleed. Geen idee wat voor soort het was, maar er wordt vaak gewaarschuwd voor ratelslangen dus besloten we dat dit er dan ook wel eentje zou zijn. 🐍
De Grand Canyon voelt echt als ons “thuis Nationale Park” . Patrick was hier in 2007 voor het eerst toen hij hier als reisleider met zijn softwareontwikkelaars naar toe ging. En daarna zijn we hier heel vaak samen geweest. Het meest bijzonder is dat we 17 jaar geleden hier waren met ons pa en ma, en 10 jaar geleden met de pa van Patrick en vriendin. Zo’n dierbare herinneringen.
We reden rustig langs de rim terwijl de zon steeds verder zakte. Het gouden uur zorgde ervoor dat de canyon zo prachtig oranje kleurde. We bleven kijken tot de zon helemaal onder was, en gingen toen richting het hotel op 10 minuten rijden van het park.
Om 20:00 uur ingecheckt in het hotel in Tusayan waarbij we gelukkig nog een uur terug hadden gewonnen, voor ons voelde het al 21:00 uur. In Utah waren we een uur kwijtgeraakt, maar vandaag in Arizona kregen we het terug.
Hoewel het al later was gingen we traditiegetrouw lekker eten in hotel de Grand waarbij Patrick als altijd zijn favoriete Blue Moon biertje dronk en spareribs at. Geluksmomentje.
Wat een heerlijke dag was het weer! 😊