We gaan terug naar Phuket waar we de eerste week verblijven in het hotel Arahmas aan Nai Yang beach en de tweede week in het Tubkaak in Krabi. We vliegen met Eva Airways in de Evergreen Deluxe klasse van Amsterdam naar Bangkok. Van daaruit vliegen we direct door naar Phuket. We verblijven weer in de fantastische poolaccess-room waarbij we rechtstreeks vanuit onze kamer zo het enorme zwembad in kunnen springen. Het hotel ligt heerlijk rustig, zo rustig dat er zelfs vrijwel niets te doen is in de omgeving. We hebben halfpension geboekt dus eten s’avonds vaak in het hotel. Ook gaan we enkele keren over het strand naar het kleine ‘straatje’ even verderop voor een massage en wat rond lopen langs de kraampjes en barretjes.

We huren een auto en rijden ook een paar keer naar Patong beach. Na een week rijden we met de auto naar Krabi, waar we inchecken in het Tubkaak Krabi Boutique resort. Het Tubkaak staat op Tripadvisor al jarenlang op de 1e plaats voor Krabi. Toch valt het ons in eerste instantie een beetje tegen. Het strand is niet echt om op te liggen, er zijn ook geen bedjes alleen een soort kersenpittenzakken. De kamer is erg klein, we kunnen ons bijna niet bewegen en het is erg claustrofobisch. De tegenstelling ten opzichte van het Arahmas is zo groot dat we overwegen weer terug te gaan naar het Arahmas op Phuket. Patrick gaat iets regelen met de receptie en krijgt het voor elkaar dat we mogen verhuizen naar de Laurel Suite. Een prachtige bungalow met een aparte enorme woonkamer, slaapkamer, badkamer, buitenbadkamers en keuken. Het is schitterend ingericht, heel erg groot en super de luxe. Hierdoor komt het toch nog helemaal goed met het Tubkaak en genieten we van een fantastisch verblijf. Ook het Tubkaak ligt ver van de bewoonde wereld waardoor we iedere avond in het hotel eten. Na deze tweede week vliegen we vanaf het vliegveld van Krabi naar Bangkok met Thai Airways waar we om 22.30 uur aankomen. Vervolgens vliegen we om 3.30 uur met Eva Airways weer door naar Schiphol.

Stad / Streek
Phuket

Hotels:
Arahmas (Phuket) tegenwoordig Adamas

Reisverslag
Eigenlijk zouden we in maart naar Thailand zijn gegaan. Helaas liep dat anders, omdat Fenny op het parkeerterrein van het van der Valk A4 hotel ter val kwam en haar arm brak. Toen alles weer was genezen werd het tijd om een nieuwe poging te wagen om alsnog naar Thailand te gaan. Dit keer kwam er een mooie aanbieding voorbij van Best Tours waarmee we vanuit België, met Martinair met een tussenstop in Colombo naar Phuket vliegen. We verblijven twee weken in het nieuwe hotel Arahmas aan Nai Yang beach. Een prachtig hotel, met een heerlijke poolacces-kamer. Hierdoor springen we iedere dag rechtstreeks vanuit de kamer in het zwembad. Het hotel is heel stil en rustig en alles is erg nieuw. We hebben gezellig contact met de andere Belgische hotelgasten: een stelletje op huwelijksreis en een homostel. Het is een fantastische vakantie waar we ook een auto huren om zo een paar keer het eiland te verkennen. In de omgeving van het hotel is vrijwel niets te doen behalve een klein ‘straatje’ een eind verderop. Hier gaan we een paar keer heen. Indrukwekkend is het verlaten hotel dat door de tsunami is vernield en niet meer opgebouwd is. De herinneringen aan de dag van de tsunami zijn nog duidelijk aanwezig. De mensen in het straatje vertellen ook over alle toeristen die niet meer kwamen na de tsunami. Ze hopen op het gereedkomen van een ander hotel (het Indigo Pearl) dat wordt gerenoveerd. We hebben een fantastische en relaxte vakantie in het prachtige hotel.

Stad / Streek
Hua Hin
Chumpong
Khao Lak
Trang
Satun
Langkawi
Krabi

Hotels:
Hilton (Hua Hin)
Chumpong Cabana
Merlin Resort (Khao Lak)
Amari (Trang)
Tanjung Rhu (Langkawi)
Ao Nang Villa (Krabi)

Vorig jaar in december hadden we een geweldige vakantie in Thailand, maar nog geen twee weken daarna verwoestte de tsunami twee van de drie hotels waar we nog maar net waren geweest. In totaal heeft de tsunami ruim 230.000 dodelijke slachtoffers geëist in de landen aan de Indische Oceaan. Het hele gebeuren heeft een enorme impact op ons gehad en diepe indruk gemaakt. Het toerisme naar de gebieden in Thailand stortte ook in, maar wij besluiten juist er weer heen te gaan. Dit keer combineren we Thailand met ons andere favoriete land in zuidoost-azie: Maleisie. We vliegen naar Bangkok en gaan van daaruit direct door naar Hua Hin. Daar huren we een auto om via Chumpong, Khao Lak, Trang in het diepe zuiden van Thailand aan te komen. In Satun laten we de auto zo lang staan bij de boot naar Langkawi in Maleisie. Na een heerlijke week in het paradijselijke Tanjung Rhu keren we met de boot weer terug naar Satun waar de auto nog steeds staat te wachten. We geven een oud opa-tje die vooraf al had gezegd onze auto te bewaken zijn beloning en rijden door naar Ao Nang. Hier overnachten we nog om de volgende dag terug te vliegen naar Bangkok en van daaruit weer naar Schiphol. Een geweldige reis met enkel hoogtepunten.

Reisverslag:
We zijn dinsdagavond naar het van der Valk hotel afgereisd, hebben daar (helaas) Ajax zien winnen, goed geslapen en zijn ‘s ochtends om half tien met de shuttlebus naar Schiphol gegaan. Het vliegtuig (Eva Airways) vertrok goed op tijd en de stoelen in de zaten uitstekend. De evergreen deluxe klasse (soort van tussenklasse) is echt heel goed. Het is niet al te duur en je hebt toch veel meer plaats dan in de economy. Die is dus voor herhaling vatbaar. Het eten was overvloedig, de tijd ging snel genoeg en na ruim 10 uur vliegen waren we uiteindelijk om 5.00 plaatselijke tijd op het vliegveld.

Bij de aankomt werden we netjes opgewacht en zijn we in een busje gestapt voor de transfer naar HuaHin. De mevrouw die eigenlijk mee zou rijden had er niet zoveel zin in, ze schatte de situatie in en gaf aan dat ze eigenlijk nog andere mensen op zou moeten halen. Nou, ze woonde in Bangkok en had eigenlijk geen zin om met ons 3 uur naar Hua Hin te gaan en vervolgens weer 3 uur terug naar Bangkok. Aangezien wij het geen probleem vonden zijn we met alleen de chauffeur vertrokken.
Volgens mij was het een van de bekende lady boys aangezien hij een enorme bos met haar had en daar ook niet vanaf kon blijven tijdens de rit (hoezo vooroordeel ). Onderweg even gestopt om wat te drinken te kopen (voor onze chauffeur de gelegenheid om even te ontbijten).

Bij aankomst in het hotel (Hilton Hua Hin) zijn we snel ingecheckt en konden we direct naar onze kamer (heel mooi om 9:30 ‘s morgens).

Mooi hotel, groot zwembad, alles er op en eraan. Het was inmiddels 4.00 uur ‘s nachts voor ons dus we waren wel moe. Daarom eerst lekker gaan slapen, in een heeeeeeeeel groot bed (volgens mij 2,80 breed) en om 15.00 uur plaatselijke tijd opgestaan (voor ons gevoel 9.00 Nederlandse tijd, dus dat was een kort nachtje ) Vervolgens zijn we naar het zwembad gekuierd maar niet gezwommen, het water was koud!!!! Daarna hebben we ons opgefrist en zijn het stadje ingelopen. Ik had voor het Hilton gekozen omdat het midden in het centrum ligt en dat klopt, allemaal restaurantjes en winkeltjes in de omgeving, heel erg gezellig. Er heerst een zeer rustige gezellige sfeer, Hua Hin is een familiebadplaats waar de koning het grootste deel van het jaar ook woont, dus geen holadijee toestanden. Het is een typisch toeristenstadje (hoewel dit wel de rustigste stad is en waarschijnlijk de meest toeristische op onze route). Het ziet er prima uit, veel pongel (rotzooi), nephorloges en lady boys.

Het is echt geweldig om weer terug te zijn, we lopen alletwee met een brede lach op ons gezicht te genieten van de sfeer en het weer. Morgen hebben we nog een uitrustdag aan het zwembad (hopelijk dat het water wel wat warmer zal zijn) en dan gaan we overmorgen met de auto op weg en kan de reis naar het zuiden beginnen.

Hier weer een berichtje vanuit een op dit moment regenachtig Thailand. We zijn zojuist aangekomen in ons laatste hotel in Thailand voordat we de oversteek naar Maleisie gaan maken. Helaas, het regent, hoewel het wel lekker warm is, maar daarom maar even op zoek gegaan naar het internet om een berichtje aan het thuisfront te laten weten. We hebben het geweldig, het is weer helemaal fantastisch. Het laatste wat we hebben laten weten was dat we in Hua Hin waren. De dag erna kwam sochtends vroeg de auto (een grote blauwe Toyota-pick-up 4WD). De mevrouw vertelde wel dat in de regio waar we heen gingen overstromingen waren, maar dat we geluk hadden dat we zo’n grote hoge auto hadden die makkelijker door het water zou kunnen… (?!?)

Enigszins gealarmeerd zijn we op pad gegaan, maar er bleek gelukkig niets aan de hand te zijn. We hebben een prachtige route gereden, schitterend, superauthentiek (dus echt Thaise platteland, niks toeristisch, geweldig) en zijn zo tegen een uur of vier in Chumpon aangekomen. Daar kregen we een beachfrontbungalow, zowat op het strand, geweldig. Het was het beste hotel in de omgeving, maar het ‘ slechtste’ van onze reis (3-sterren) en we hebben wel gezien dat we dat een beetje ontgroeid zijn. We zijn gelijk weer heel het hotel in gedachten gaan reorganiseren en renoveren. Maar het was hartstikke leuk en erg authentiek. De dag erna zijn we weer verder gereden via weer prachtige wegen en landschappen, je ziet ook nergens meer engelse uithangborden of zo, echt het echte Thailand. We voelden ons best wel avontuurlijk, vooral ook omdat ik een soort van school-atlas heb (enige wat we hebben kunnen vinden op het gebied van wegenkaarten) met vooral Thaise tekst, maar weinig wegen. Het is dus veel gokken en op gevoel rijden, maar het gaat In Khao Lak is vorig jaar de tsunami het ergste geweest. Dat was ook wel te zien, overal werden nieuwe huizen gebouwd en hingen spandoeken met teksten van ‘dit wordt mogelijk gemaakt door organisatie zus en zo’. Heel indrukwekkend. Ook naast het hotel waar we zaten was het nog een bende en werd hard gewerkt. Het hotel was schitterend en ook de kamer erg mooi, met direct toegang tot het zwembad. We hebben lekker de hele middag in het zwembad gelegen en genoten van de zon en het mooie weer.

Vanochtend zijn we weer om 7.00 uur opgestaan (gisteren ook al) om weer op tijd te kunnen vertrekken en zijn met schoolatlas en al weer goed aangekomen bij het hotel in Trang waar we nu zitten. Het was echt weer een geweldige route en ook dit hotel is schitterend. Enig minpuntje nu is dat het helaas regent, maar we gaan dadelijk toch lekker in het zwembad liggen, want het is warm genoeg. Gelukkig hebben we niets gemerkt van de overstromingen (alleen in de krant gelezen en op tv gezien) dus daar hebben we vooralsnog geen last van. We lazen in de krant dat op een eiland vlakbij 1500 toeristen waren gestrand en dat er 11 doden waren gevallen. We zijn echter overal langsaf gereden en hebben absoluut niets gemerkt.

Met het weer in Trang is het helaas niet meer goed gekomen die dag. Het bleef regenen, daarom hebben we samen een Thaise massage genomen in het hotel, wat zeer ontspannend en relaxing was. ‘s avonds heerlijk Thais gegeten en vanochtend om zes uur (!!) (nog voor het holst van de nacht) de wekker af laten lopen. Dat alles zodat we de boot van 11.00 uur zouden halen, die helaas om 13.00 uur ging ) Hadden we twee uur langer in bed kunnen blijven!!
Maare, we waren veel te blij dat we in ieder geval ruimschoots op tijd waren en hebben rustig gewacht. Er hingen allemaal mannetjes rond in de open wachtruimte die vroegen of je geld wilt wisselen of dat ze je auto moeten bewaken. Een mannetje zegt stellig dat hij op die van ons zal letten. We vinden het prima en wachten het wel af. De overtocht ging ook zeer voorspoedig en ondertussen was ook de zon volop gaan schijnen. En zo hebben we gelukkig weer prachtig weer en niks regen. Aangekomen op Langkawi werden we bij de pier opgewacht door een meneer van het hotel die ons weer naar ons favoriete hotel Tanjung Rhu bracht. Daar werden we begroet door de manager die ons met uitgestoken armen en twee handen tegelijk de hand schudde, zo blij was hij dat we er waren. Hij wist zelfs te vertellen dat we voor de vijfde keer kwamen. In het Tanjung Rhu hebben we nog een aantal dagen heel erg genoten van de zon en de prachtige omgeving. Het hotel is wel uitgebreid met een tweede zwembad en alles is groter gemaakt. Ook is het management veranderd wat je toch wel merkt, het is allemaal net iets groter en toeristischer geworden, iets minder exclusief. Maar dat mag de pret niet drukken, het is en blijft ons paradijs. We genieten weer met volle teugen.
Helaas brak na een aantal dagen het moment aan waarop we langzaamaan met het laatste deel van de vakantie moesten beginnen. Na uitgecheckt te hebben werden we weer naar de haven gebracht waar we kaartjes kochten voor de boot naar Thailand. We kregen weer de nodige stempels in ons paspoort, (Maleisie uit, Thailand weer in) en kwamen na een rustige overtocht weer aan in de haven van Satun. De auto stond onbeschadigd op dezelfde plek als waar we hem hadden achtergelaten dus beloonden het mannetje voor zijn belofte onze auto te bewaken. Vervolgens reden in een ruk daar naar Krabi waar we in het Ao Nang hotel inchecken. Dat is wel weer even schrikken na het paradijselijke Tanjung Rhu. Het hotel is een echt toeristisch hotelletje, prima voor één nacht, maar dit zou nooit ons vakantiehotel kunnen zijn. Het strand stelt niets voor dus we besluiten bij het zwembad te gaan liggen. Ook dat valt niet mee want er zijn veel te weinig bedjes. Gelukkig lukt het ons toch, maar we zien mensen noodgedwongen dan maar op een handdoekje op de hete stenen tegels te gaan liggen. ’s Avonds als we gaan eten zien we een hele verzameling mensen voor het hotel. De koning is jarig dus we maken nog de plechtige ceremonie mee waar hij wordt geëerd met muziek en kaarsjes. Ao Nang zelf is ook een toeristisch plaatsje met heel veel backpackers. Wat opvalt is dat we geen enkele lachende backpacker tegenkomen. En dat terwijl wij juist de brede lach niet van ons gezicht krijgen, wat is de vakantie toch heerlijk en wat hebben we het toch goed.
Omdat ons vliegtuig de dag erna pas savonds gaat proberen we een late checkout te krijgen. Helaas, weten ze ons bij de receptie te vertellen, dat zal niet gaan, het hotel is helemaal vol. We geloven er niet veel van maar ze houden voet bij stuk. Dan besluiten we te vragen voor een extra overnachting. Hoe is het mogelijk: dat kan ineens wel! Wat een wonder  Toch betalen we graag (is niet duur) want dat maakt de terugreis een stuk relaxter. We kunnen dan nog de hele dag gebruik maken van de kamer, rustig inpakken, douchen en fris op pad. Dit in plaats van om 12.00 uur bepakt en bezakt met de reiskleren aan in 30 graden hitten te gaan zitten wachten tot het 21.00 uur is. We hebben dus nog een relaxte laatste dag voor we in het donker een taxi nemen naar het vliegtuig dat ons naar Bangkok brengt. Op de luchthaven van Bangkok moeten we nog tot een uur of 3 wachten, Eva Air is zo’n beetje het laatste vliegtuig dat vertrekt. Maar dan vliegen we weer in alle comfort veilig naar huis en zit al weer een geweldige vakantie er helaas weer op.

Stad / Streek
Bangkok
Phuket
Koh Racha

Hotels:
Westin Grande Suhkomvit
Merlin Beach Resort
The Racha

Klik hier voor het fotoalbum

Reisverslag
Omdat we nog nooit samen naar Thailand zijn geweest werd dat de hoogste tijd. Na allerlei ideeën bekeken te hebben, er is immers zoveel te bekijken in Thailand, is het plan uiteindelijk rond. We gaan eerst een aantal dagen naar Bangkok, dan vliegen we naar Phuket waar we een paar dagen verblijven in Patong, het echte toeristengedeelte en dan met de boot naar Koh Racha, een onbewoond bounty-eilandje met een gloednieuw villa-hotel. Dan weer terug met de boot naar Phuket voor nog 1 nachtje en dan rechtstreeks met vliegtuig terug naar Bangkok en door naar Amsterdam.

We vertrokken met China Airlines, zonder vertraging en hadden een geweldige vlucht (in zoverre je met het vliegtuig reizen geweldig kunt noemen uiteraard). Maar we vlogen business-class en dat was zijn geld helemaal weer waard. Brede stoelen, veel beenruimte, een echt groot kussen en dekentje, volop keuze uit allerlei maaltijden en een toiletkit met slippers, oogkapjes en alles wat er bij hoort. En toen een klein kindje begon te huilen een paar stoelen voor ons werden er ook gelijk oordopjes uitgedeeld. Wat wil een mens nog meer. De vlucht zou 11 uur duren, maar schijnbaar had de piloot wat kolen op het vuur gegooid want het duurde maar 10.15. Vervolgens door de douane en bij de kofferband zagen we gelijk al onze koffers (businessclasspasagiers krijgen het eerst hun koffer ) en
konden we naar buiten. Daar werden we opgewacht door een meneer met een bordje met onze namen en werden we naar een busje begeleid dat ons rechtstreeks naar het hotel bracht. En zo stonden we rond 9 uur ‘s ochtends (plaatselijke tijd), ofwel 3.00 uur thuis-tijd, in onze kamer voor
drie dagen. Het hotel is waanzinnig. Het is supermodern, je zakt tot je enkels in de vloerbedekking, en ziet er prachtig uit. We voelden ons gelijk thuis. Het hotel is van de Westin-keten en maakt vooral reclame met hun ‘ heavenly bed’ , het hemelse bed, dat iets aparts zou moeten zijn.

Nu, ik moet toegeven dat we nog nooit zo lekker hebben geslapen. We kunnen ook kiezen uit 6 soorten kussens (b.v. met ganzeveren, of van rubber, of anti-allergenisch etc.). Omdat we toch wel moe waren (het was tenslotte voor ons 3.00 uur snachts zijn we eerst maar eens gaan slapen. We hadden de wekker op 14.30 plaatselijke tijd gezet (8.30 uur nederlandse tijd) maar het bed was zo lekker dat ik toch wel moeite had om er uit te komen. Maar ja, de stad riep en Patrick ook, en we hebben al zo weinig tijd, dus hoppetee, douchen en op pad. We hebben eerst de buurt van het hotel verkend en zijn toen naar het skytrain-station gelopen. Dat is een soort metro, maar dan boven de grond. Daarmee zijn we naar de rivier gereden en hebben bij de aanlegsteigers gekeken waarvandaan we morgen de oude stad gaan verkennen. Omdat de laatste boot rond een uur of zes vaart, hebben we het risico maar niet gelopen dat we midden op de rivier vast zouden komen zitten en de rest moesten zwemmen en zijn we maar een eindje gaan lopen. Even in de lobby gezeten van het Shangrila-hotel omdat dat een van de mooiste hotels van Bangkok moet zijn (wij vinden het onze toch veel mooier ) en toen hebben
we een taxi genomen naar Chinatown. Dat was echt fascinerend, de levende kreeften, de onbestemde delen van wat ooit beesten zijn geweest, de chaos en drukte, geweldig. Heel Chinatown zat buiten te eten op plastic stoeltjes terwijl overal buiten werd gekookt, de walmen, de drukte, het verkeer, je weet niet wat je ziet. We zijn met gevaar voor eigen leven overal tussendoor gebanjerd en hebben het zonder kleerscheuren overleefd. Ik verwachtte vooral de pongel met horloges en t-shirts (Chinatown voor toeristen) maar dat hebben we niet gezien, we hebben alleen Chinatown voor Chinezen gehad, wat veel leuker en echter is. Rond een uur of zeven leken alle Chinezen uitgegeten te zijn (de chaos van vieze borden en afvaleten was alleen nog maar nog groter) en op weg naar Studio Sport. Het werd tenminste een stuk rustiger op straat. Daarom hebben we ook maar een taxi genomen en zijn we terug gegaan naar het hotel om daar de buurt nog even verder te verkennen.
We waren daar nog maar heel even mee bezig toen we aan de overkant van de weg een internetcafe zagen waar we naar binnen zijn gegaan. Het is er supernetjes, lekker geairco’t en we betalen 1 baht per minuut (ofwel 2 eurocent per minuut). Dat is te doen
Daarna zijn we toch maar wat gaan eten bij een Italiaan hier vlak bij, we zijn tenslotte in Thailand, dus dan ga je naar de Italiaan ) Na een heerlijke pizza zijn we terug gegaan naar het hotel. Daar zijn we nog even op de 25e verdieping een kijkje gaan nemen in de bar. We kwamen in een wereld terecht
die we nog helemaal niet kenden: de karaoke-cultuur. Allerlei Thai’s die daar om beurten het hoogste lied zongen. Er waren ook echt regels zoals: bij een tafeltje met 1 persoon, maar 1 liedje, tafels met 2-3 personen maximaal 2 liedjes achterelkaar etc. Ik neem aan dat wanneer een Thai eenmaal de
microfoon heeft hij hem niet makkelijk meer loslaat. Maar er was bijvoorbeeld ook een vader, moeder en dochter, en vader (van toch wel bijna 60) stond voortdurend uit volle borst te zingen (zo vals als een kraai) ) En wij maar beleefd klappen met zijn allen Wij hebben de eer toch maar overgelaten aan de andere aanwezigen, maar het was een ervaring en we hebben erg veel lol gehad.

Dag twee in Bangkok
De volgende dag zijn we na het ontbijt met de Sky-train naar de pier gegaan waar we een dagkaart hebben gekocht voor de boot over de rivier. Er zijn allerlei aanlegsteigers waar je dan steeds op- en af kunt stappen. We wilden eigenlijk naar pier nr. 10, maar het beviel zo goed op de boot dat we gewoon
tot het eindpunt zijn blijven zitten. Daar zijn we weer omgedraaid, om dan op de terugweg alsnog bij pier 10 uit te stappen ,maar het beviel nog steeds zo goed dat we weer tot het beginpunt zijn blijven zitten. Daar zijn we snel overgestapt zodat we weer richting pier nr. 10 zijn gevaren. Voortschrijdend
inzicht deed ons uiteindelijk besluiten om op pier 8 uit te stappen wat we ook hebben gedaan. We hadden inmiddels onze 75 baht (1,50 euro) er wel uit die de dagkaart kostte (en dat was ook nog inclusief een boekje met plattegrond, een gratis flesje water en het verhaal van de gids (wanneer u
links kijkt, ziet u rechts niets ) Pier 8 was de pier om Wat Pho te bezoeken (een groot tempelcomplex). Toen we daar zo stonden kwamen we in gesprek met een man van de bank die even buiten een luchtje schepte. Die raadde ons aan om vooral ook naar de tempel van de Lucky Buddha te gaan want die is maar 1 dag per jaar open en dat was toevallig net vandaag. Ook moesten we vooral naar de gouden berg gaan en het exportcenter voor goedkoop goud. Hij wist ook nog wel een taxi te regelen die ons voor 50 baht (1 euro) zou rondrijden. Omdat de goede man er zelf niets bij te winnen had, denk ik nog steeds dat hij het allerbeste met ons voor had, en we hebben zijn advies
gevolgd. En daar hebben we geen seconde spijt van gehad. De taxichauffeur bracht ons inderdaad naar de lucky buddha (dus we hebben nu alle geluk van de wereld, altijd handig), daar spraken we ook nog weer een man die daar zat te bidden, die gelijk een praatje aanknoopte en vertelde dat hij werkte bij de UN en familie in Den Haag had etc. Hij raadde ons vooral aan om naar het exportcentrum te gaan. Ik kreeg bijna complot-gevoelens, maar ik denk toch dat het echt toeval was. Nou, toen dus naar het exportcentrum waar we uiteindelijk alleen een souvenirtje gekocht hebben, toen nog naar een winkel want dan kreeg onze chauffeur voedsel- en benzinebonnen, en hij zei het zo
eerlijk dat het hem daar om te doen was, dat we het nog gedaan hebben (als goede boeddhist moet je tenslotte af en toe goede daden verrichten). Toen door naar de tempel van de gouden berg, maar daar mochten we helaas niet op. Achteraf kwam ik er pas achter dat me dat ruim 300 treden (bij ruim 30 graden hitte) heeft bespaard, dus de activiteiten van de lucky buddha hebben me al gelijk de eerste winst opgeleverd ) Na die gouden tempel-toestanden zijn we teruggereden met onze taxichauffeur
naar de Wat Pho, het oorspronkelijke doel van onze reis. Wat kan ik er over zeggen, het was prachtig, alles goud, tempels, schitterend, prachtig, adembenemend. Om 17.00 uur ging het daar dicht en werden we buitengeveegd.
We besloten met de taxi naar het boks-stadion te gaan omdat Patrick ergens had gelezen dat er smaandags altijd Thai-boxen was. Het was fantastisch. Ik hou zelf helemaal niet van boksen, maar we kwamen weer in een wereld terecht waarvan je het bestaan niet vermoed. Er waren 3 rangen: 3e ring, 2e ring en 1e ring. Wij hadden voor de 2e ring gekozen en dat bleek perfect te zijn, omdat dat de rustigste was. Op de 3e ring (achter een soort kippengaas) stonden alle Thai’s compleet op elkaar gepropt, die een gigantisch kabaal maakten, omdat ze voortdurend staan te gokken en daarvoor met handgebaren en luidkeels geroep elkaar iets proberen duidelijk te maken. Daarnaast moeten ze ook nog kijken naar het gevecht en diegene waar ze op gegokt hebben aanmoedigen. Het was geweldig, een enorm heksenketel. De wedstrijden waren ook boordevol met rituelen, dansjes, knievallen voor de goden, trainers en ik weet niet wat. Ondertussen is er een vier man sterk orkestje met een fluiter, twee trommelaars en een belletjesman die de wedstrijden muzikaal ondersteunen. En vooraf uiteraard het volkslied waarbij het dus dood- en doodstil was. Het was een fantastische ervaring die onmogelijk echt uit te leggen is. Rond een uur of 9 hadden we het wel zo’n beetje gezien en hadden we honger, dus zijn we met een taxi teruggegaan naar het hotel, waar we bij de plaatselijke McDonalds nog een hamburger (broodje fishfilet) hebben gegeten en toen zijn we gauw gaan slapen.

Dag drie in Bangkok
De volgende dag hebben we weer op de boot gezeten richting pier 8. Daar zijn we overgestapt op een prive-boot om door de Klongs te varen (de kanalen van Bangkok) echt fantastisch waar je bij de mensen zo binnenkijkt. Daarna zijn we naar het grote paleis en de Wat Prae Keo (of zoiets) gegaan. De Wat Pho was gisteren al adembenemend mooi, dit was zelfs nog mooier. We hebben alles
uitgebreid bekeken (ik geloof wel meer dan 100 foto’s gemaakt) en zijn tot het einde toe gebleven. Toen het dicht ging werden we weer buitengeveegd, en zijn we naar de boot gelopen, vandaar uit weer naar het beginpunt, om zo de Skytrain weer terug naar het hotel te nemen. Daar aangekomen hebben we nog maar even een uurtje genoten van het Heavenly bed, want we waren alletwee
helemaal uitgeput en vielen gelijk in slaap. Na een verfrissend bad zijn we daarna weer de stad in gelopen, op zoek naar een restaurant dat aanbevolen werd in de reisgids, maar ik denk dat onze reisgids te oud is want we hebben het niet kunnen vinden. Wel zijn we nog even door de straat gelopen met allemaal gekleurde lampjes en meisjes die het waarschijnlijk erg warm hadden want ze droegen niet veel kleren ) Patrick keek zijn ogen uit. Uhh.. hij zegt van niet )We zagen ook nog een hoop andere restaurants, maar uiteindelijk hebben we weer gekozen voor de Italiaan van de eerste avond (waarom iets nieuws proberen als er 100.000 restaurants zijn ) Ik weet het, het slaat echt nergens op, maar het was de eerste keer heel goed bevallen en we waren niet ziek geworden, dus dat is ook wat waard. Na het eten weer even naar hetzelfde internetcafe, en daarna om half twaalf de koffer in gaan pakken.

Phuket
De volgende dag vroeg opgestaan en dat was moeilijk uit het heavenly bed. Om 7:45 zijn we gaan ontbijten. Om klokslag 8:40 stond de transfer klaar naar de luchthaven. Onderweg konden we zien waarom Bangkok een verkeersopstopping is. Alle verkeer richting de stad stond vast. Zelf op de tolwegen lange files om de stad in te komen. Dat hadden we niet gezien omdat we op zondag waren aangekomen (en toen waren er geen files). We waren op tijd op de luchthaven en konden inchecken bij elke balie. De vlucht was kort en duurde maar een uurtje. Vandaar werden we opgepikt op de luchthaven van Phuket door iemand van Hotelplan (die geen bordje had en nogal moeilijk te vinden was..) De rit naar het hotel duurde ongeveer 45 minuten en tijdens de rit is al duidelijk dat Phuket het Benidorm van Thailand is. Overal zaakjes en zaken die met toerisme te maken hebben. Heel veel bars en veel restaurants. Alleen zoveel dat het gewoon onoverzichtelijk is. Het valt nog mee geen ‘ friet van piet’ bord te hebben gezien. Het hotel Merlin Beach is prima. Het is een 4/5 sterren resort. Het mist de klasse van het Tanjung Rhu (en hopelijk Koh Racha), maar de faciliteiten zijn prima. We hebben nog even lekker in het zwembad gelegen en zijn een hapje wezen eten in een van de restaurants van het hotel. Daarna nog een drankje in de lounge met karoake (althans zo klonk het) gedronken en toen lekker naar bed.

De tweede dag in Phuket is een echte zwembaddag. Er zijn drie zwembaden waarvan we de rustigste uitkiezen. Het zwembad grenst aan de kamers op de begane grond, de pool-access-zwembaden. Helaas zijn deze allemaal vol en kunnen we niet upgraden, maar we gaan proberen om er wel eentje te krijgen voor de laatste dag wanneer we nog een nachtje terugkomen na Koh Racha. In de ochtend komt ook de hostess Christine van Hotelplan boeken en als heuse toeristen boeken we via haar een toer naar de Phang Nga bay voor de volgende dag. Ook maken we via haar een reservering bij Baan Rim Pa, het beroemde Thaise restaurant boven op een klif. Het eten is heerlijk en je zit in een superromantische omgeving. Na het diner struinen we de boulevard af langs de honderdduizend restaurantjes en pongelwinkeltjes en verkopers om onze slag te slaan qua souvenirs. Patong is enorm veranderd in vergelijking met 11 jaar geleden. Het is enorm toeristisch en groot geworden en het is een drukte van belang. Maar de sfeer is heel ontspannen en verkopers dringen nauwelijks aan wanneer je ‘nee, dank je’ zegt. We gaan op zoek naar een heus nep Rado-horloge voor een collega, ik heb van haar het voorbeeld meegekregen. Ondanks het feit dat er duizenden horloges liggen uitgestald vinden we nergens Rado. Daarom uiteindelijk maar gevraagd aan een verkoper en we worden meegenomen naar een afgesloten kamertje waar met de nodige geheimzinnigheid nog veel meer horloges tevoorschijn worden getoverd. Helaas, het bewuste horloge zit er niet bij. Dan maar bij de volgende gevraagd, en het ritueel herhaalt zich. Deze keer hebben we wel geluk en Patrick kan zijn beste onderhandelingstactieken erop loslaten. Het lukt om het horloge te kopen voor de prijs die wij willen en tevreden gaan we verder. Overal moet worden geboden met behulp van de rekenmachine maar Patrick is een ware afdinger/groot toneelspeler zodat we nergens te veel betalen (maximaal 50% van de gevraagde prijs. De nodige souvenirs rijker gaan we weer terug met de tjuk-tjuk (ook afdingen) gaan we weer terug naar het Merlin Beach, dat toch nog een heel eind van de boulevard op een berg ligt.

Phang Nga
De volgende ochtend worden we opgehaald door een busje dat ons naar de Phang Nga bay brengt voor een kano-tocht. De baai is onder meer beroemd vanwege het James Bond eiland waar de film the man with the golden gun is opgenomen. Het is een onvergetelijke belevenis. Op de boot worden we gekoppeld aan een peddelaar, in ons geval … die oorspronkelijk uit Eindhoven komt maar al jaren in Thailand woont. We bezoeken met de kano een aantal rots-eilanden met daarin grote grotten. Soms moet je liggen om in het binnenste van het eiland te komen. Het is zo prachtig, doodstil en heel apart om in het binnenste van een eiland te peddelen met om je heen de hoog oprijzende wanden van de rotsen. Zo bekijken we een aantal eilanden waarbij we steeds weer terugkeren naar de boot die dan weer een eindje verder vaart. Op de boot krijgen we fruit en drinken zoveel we willen. Na de laatste kanotocht wordt het diner aan boord geserveerd wat wonderbaarlijk lekker smaakt. De beloofde zonsondergang is helaas wat minder omdat het weer betrekt en donkere wolken zich samentrekken. We houden het dan ook niet droog en een tropische regenbui zorgt voor een lekkere verkoeling. In het donker keert de boot weer terug naar de haven waar we via een mega-enge loopbrug uiteindelijk weer voet aan vaste wal zetten. Hoewel heel erg toeristisch was het een van de mooiste tochten die ik ooit heb meegemaakt. Het busje brengt ons tenslotte weer terug bij het hotel en doodmoe van de hele dag vallen we in slaap.

Koh Racha
In het hotel hebben we een taxi geregeld die ons naar de Chalong-pier brengt vanwaaruit we vervolgens met de speedboot naar Koh Racha gaan. Het is een tocht van ca. 3 kwartier over open zee, maar de zee is rustig en het loopt allemaal zeer voorspoedig. Koh Racha is een onbewoond eiland waar tot voor kort alleen wat backpackershotelletjes waren. Sinds het begin van het jaar is er een super de luxe resort gebouwd met twee-onder-eenkap en vrijstaande villa’s. De website zag er prachtig uit en zo is het in werkelijkheid ook. Het is allemaal heel erg wit, met schitterend licht (zelfs onder het bed) en alles is super-design. Echt een droom. Alleen het maagdelijk witte verlaten strand blijkt iets minder verlaten te zijn, het staat vol met ligstoelen omdat er dagelijks zo’n veertig boten met dagjesmensen aanleggen bij het strand. Je kunt namelijk vanaf het strand fantastisch snorkelen en duiken en dat trekt veel mensen. We verblijven 6 nachten op Koh Racha en hebben een fantastische tijd. De dagen bestaan uit opstaan, ontbijten (iedere ochtend krijg ik een speciaal ei van de kok die al op de uitkijk staat wanneer ik kom), liggen aan het zwembad (met muziek onder water), beetje zwemmen, snorkelen in de zee, boekje lezen (de Da Vinci Code) en s avonds eten in de buitenlucht bij het beach-restaurant. Het is een sprookje zo mooi. Vooraf heb ik via de website al contact gehad met Marianne en Dirk die bijna weggaan wanneer wij aankomen op het eiland. Met hen brengen we nog een heel gezellige avond door op het terras voor hun villa voordat ze weer vertrekken. Koh Racha is een klein paradijsje op aarde. Omdat het hotel nog gloednieuw is merk je wel dat er nog wat aanloopproblemen zijn met het personeel (zo krijgen we eerst een superior-villa ipv. de deluxe villa die we geboekt hebben, en kan hetzelfde bestelde gerecht er iedere avond geheel anders uitzien) maar dat zijn maar futiliteiten. De omgeving, de architectuur, de aankleding, het prachtig witte strand, het is een droombestemming.

Terug naar Phuket
Helaas komt aan alle goede dingen weer een eind en moeten we weer terug naar het vasteland. Deze keer is de tocht met de speedboot een stuk minder aangenaam. Het is ruwe zee en al snel wordt een Japans meisje zeeziek. Ook ik voel me niet helemaal lekker en zweer (zoals normaal tijdens turbulentie in een vliegtuig) dat ik nooit meer op vakantie ga. Maar na drie kwartier komen we toch weer heelhuids aan de kade en is het leed snel geleden. Nog wat wiebelig stappen we weer in de Mercedes-taxi die we hebben gereserveerd om terug te gaan naar het Merlin Beach. We blijven daar nog een nachtje omdat het vliegtuig pas laat in de avond vertrekt en we anders zo lang op het vliegveld zouden moeten wachten. Aangekomen bij het Merlin Beach worden we onthaald als returning guests en krijgen we allerlei kortingsbonnen. Ook is het gelukt om een pool-accessroom te krijgen en zo kunnen we vanuit onze hotelkamer zo in het zwembad springen. Bij de kortingsbonnen zit ook een bon voor de spa, waar we heengaan. We kiezen alle twee voor een ontspanningsmassage en het volgende uur liggen we totaal ontspannen te genieten van een heerlijke massage. Na afloop frissen we ons op in de kamer en gaan we eten bij het Thaise restaurant in het hotel. De laatste nacht slapen, nog een keer ontbijten en we hebben nog tijd voor een laatste zwembadochtend. En daarna het bekende ritueel van koffers inpakken, transfer naar de luchthaven om zo met het vliegtuig van Phuket naar Bangkok te gaan.

Terugreis
Omdat we businessclass vliegen en ze op Phuket niet business kunnen doorlabelen besluiten we de koffers op Bangkok zelf opnieuw in te checken. Op die manier hebben we bij aankomst het voordeel dat we als eersten onze koffers van de band kunnen halen.
In Bangkok aangekomen moeten we met een bus het hele vliegveld over om van de domestic naar de international terminal te gaan. Er staan al lange rijen bij de incheckbalies, maar wat een genot, we kunnen zo doorlopen naar de aparte businessbalie, met rode loper. Ook kunnen we gebruik maken van de lounge van China Airlines. Helaas, wat een kleine bedompte ruimte, de slechtste lounge die we tot nog toe meegemaakt hebben. Maar goed, nog altijd beter dan hangen op gewone stoeltjes, het vliegtuig gaat pas om 01.00 uur dus we hebben nog een hele tijd door te brengen. Na een prima terugvlucht waar we weinig van meekrijgen omdat we het grootste gedeelte slapend doorbrengen landen we ‘s ochtends vroeg weer op Schiphol.

Naschrift
Een kleine twee weken later worden we op tweede Kerstdag opgeschrikt door de berichten over de tsunami die ook de kust van Thailand heeft geraakt. Hoewel de eerste berichten in de ochtend nog weinig zeggen beseffen we direct hoe groot de ramp moet zijn. We hebben tenslotte gezien hoe dicht de boulevard in Patong bij de zee ligt, hoe druk het daar is, hoeveel mensen er op de stranden liggen, hoe onbeschermd Koh Racha midden in het getroffen gebied ligt. Dagenlang volgen we de berichtgeving op de voet en de beelden die langzaam tot ons komen zijn verschrikkelijk. Ik zie zoveel foto’s en filmpjes van plekken waar we nog maar zo kort daarvoor hebben gelopen. Herken de plaatsen waar we zijn geweest en denk aan alle mensen die we hebben gezien of gesproken. Hoe zou het zijn met dat aardige mannetje van de snorkels, hoe met die lieve kok die iedere ochtend mijn speciale Thaise ei bakte, wat met al die mensen die we ontmoet hebben. We vrezen het allerergste. Via internet kom ik erachter dat zowel het Merlin Beach als the Racha hard zijn geraakt. Beide hotels zijn gesloten en moeten opnieuw opgebouwd worden, beiden zijn ze voor minimaal een half jaar dicht. Dat betekent dat twee van de drie hotels waar wij zo’n heerlijke vakantie hadden niet meer in bedrijf zijn. Het voelt zo surrealistisch. Het enige lichtpuntje is dat we in via de website van the Racha weten dat er slechts een persoon een ‘minor injury’ heeft gehad, er zijn daar verder geen slachtoffers gevallen wat volgens ons een echt wonder is, gezien de grote hoeveelheden mensen dagelijks op het strand. Hoe het bij het Merlin Beach is gegaan weten we niet. Ik loop dagen met een enorme knoop in mijn maag en besef eens te meer hoe kostbaar het leven is. Lange tijd kan ik niet eens aan de vakantie terugdenken zonder heel verdrietig te worden en ben ik ook niet in de stemming om een volgende vakantie te boeken. Maar met de tijd komen ook weer de berichten hoe de Thai alles weer op aan het bouwen zijn en schreeuwen om nieuwe toeristen. Komende december gaan we weer, het is en blijft tenslotte een heerlijk land dat zeker nu alle toeristen extra goed kan gebruiken.